Category Archives: Επιστήμη-Τεχνολογία

Ρομπότ που καταλαβαίνουν τη γλώσσα του σώματος!


Sometimes all it takes to get help from someone is to wave at them, or point. Now the same is true for robots. Researchers at KTH Royal Institute of Technology have completed work on an EU project aimed at enabling robots to cooperate with one another on complex jobs, by using body language.

Dimos Dimarogonas, an associate professor at KTH and project coordinator for RECONFIG, says the research project has developed protocols that enable robots to ask for help from each other and to recognize when other robots need assistance — and change their plans accordingly.

«Robots can stop what they’re doing and go over to assist another robot which has asked for help,» Dimarogonas says. «This will mean flexible and dynamic robots that act much more like humans — robots capable of constantly facing new choices and that are competent enough to make decisions.»

As autonomous machines take on more responsibilities, they are bound to encounter tasks that are too big for a single robot. Shared work could include lending an extra hand to lift and carry something, or holding an object in place, but Dimarogonas says the concept can be scaled up to include any number of functions in a home, a factory or other kinds of workplaces.

The project was completed in May 2016, with project partners at Aalto University in Finland, the National Technical University of Athens in Greece, and the École Centrale Paris in France.

In a series of filmed presentations, the researchers demonstrate the newfound abilities of several off-the-shelf autonomous machines, including NAO robots. One video shows a robot pointing out an object to another robot, conveying the message that it needs the robot to lift the item.

Dimarogonas says that common perception among the robots is one key to this collaborative work.

«The visual feedback that the robots receive is translated into the same symbol for the same object,» he says. «With updated vision technology they can understand that one object is the same from different angles. That is translated to the same symbol one layer up to the decision-making — that it is a thing of interest that we need to transport or not. In other words, they have perceptual agreement.»

In another demonstration two robots carry an object together. One leads the other, which senses what the lead robot wants by the force it exerts on the object, he says.

«It’s just like if you and I were carrying a table and I knew where it had to go,» he says. «You would sense which direction I wanted to go by the way I turn and push, or pull.»

The important point is that all of these actions take place without human interaction or help, he says.

«This is done in real time, autonomously,» he says. The project also uses a novel communication protocol that sets it apart from other collaborative robot concepts. «We minimize communication. There is a symbolic communication protocol, but it’s not continuous. When help is needed, a call for help is broadcast and a helper robot brings the message to another robot. But it’s a single shot.»

Η ανατομία ενός ρομποτικού Rover

Οι μη επανδρωμένες διαστημικές αποστολές έχουν τη δυνατότητα να εξερευνήσουν το ηλιακό σύστημα με τρόπους που οι επανδρωμένες αποστολές δεν μπορούν. Εξοπλισμένα με επιστημονικά όργανα, όπως τηλεσκόπια, φωτογραφικές μηχανές, και φασματογράφους, ρομποτικά διαστημικά σκάφη είναι σε θέση να ταξιδεύουν με ασφάλεια στο διάστημα και να στέλνουν πίσω επιστημονικά δεδομένα για τους ερευνητές στη Γη.

Μάθετε με λεπτομέρειες πώς κάθε ένα από τα Mars Exploration Rovers, που έφτασε στο «κόκκινο πλανήτη» το 2004 ήταν εξοπλισμένο για να αποφασίσει, μεταξύ άλλων, αν υπήρχε νερό ποτέ εκεί.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε τα μέρη από τα οποία αποτελείται ένα τέτοιο ρομποτικό Rover



Octobot: Το πρώτο αυτόνομο ρομπότ φτιαγμένο από μαλακά υλικά


Ομάδα ερευνητών του Harvard University, ειδικών στο 3D printing, τη μηχανολογία και τη μικρορροϊκή, επέδειξαν το πρώτο αυτόνομο, χωρίς κάποιου είδους ενσύρματη σύνδεση, ρομπότ φτιαγμένο από εντελώς μαλακά υλικά. Αυτό το μικρό, 3D-printed ρομπότ, στο οποίο έχει δοθεί το όνομα octobot, θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μια νέα γενιά μαλακών, αυτόνομων συσκευών.

Η μαλακή ρομποτική θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με τις μηχανές, ωστόσο μέχρι τώρα ήταν δύσκολη η δημιουργία τέτοιων ρομπότ: Ο ηλεκτρισμός και τα συστήματα ελέγχου, όπως οι μπαταρίες και τα κυκλώματα, είναι σκληρά και άκαμπτα και μέχρι τώρα τα μαλακά ρομπότ ήταν είτε προσδεδεμένα σε εξωτερικά συστήματα είτε περιείχαν σκληρά τμήματα.

Ο Ρόμπερτ Γουντ, καθηγητής μηχανολογίας και εφαρμοσμένων επιστημών (έδρα Charles River) και η Τζένιφερ Α. Λιούις, καθηγήτρια βιολογικά εμπνευσμένης μηχανολογίας (έδρα Hansjorg Wyss) στο Harvard John A. Paulson School of Engineering ηγήθηκαν της έρευνας. «Επί μακρόν ένα όραμα για τον χώρο της μαλακής ρομποτικής ήταν η δημιουργία ρομπότ που είναι εντελώς μαλακά, αλλά η δυσκολία ήταν η αντικατάσταση άκαμπτων εξαρτημάτων όπως οι μπαταρίες και τα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου με ανάλογα μαλακά συστήματα και στη συνέχεια ο συνδυασμός τους» λέει ο Γουντ. «Η έρευνα αυτή επιδεικνύει πως μπορούμε εύκολα να κατασκευάσουμε τα βασικά εξαρτήματα ενός απλού, εντελώς μαλακού ρομπότ, που θέτει τα θεμέλια για πιο πολύπλοκα σχέδια» προσθέτει.

Η έρευνα περιγράφεται στο Nature. «Μέσω της υβριδικής μας προσέγγισης συναρμολόγησης, ήμασταν σε θέση να προβούμε σε 3D printing του καθενός από τα λειτουργικά εξαρτήματα που απαιτούνται για το μαλακό σώμα του ρομπότ, περιλαμβανομένης της αποθήκευσης καυσίμου, της ισχύος κ.ά., γρήγορα» λέει η Λιούις.

Τα χταπόδια εδώ και πολύ καιρό αποτελούν πηγή έμπνευσης για την έρευνα που διεξάγεται στον χώρο της μαλακής ρομποτικής, καθώς είναι σε θέση να προβαίνουν σε μια εντυπωσιακή γκάμα δραστηριοτήτων που προϋποθέτουν δύναμη και ευελιξία χωρίς να έχουν σκελετό. «Κλειδί» για τη λειτουργία του octobot είναι μια αντίδραση στο εσωτερικό του, που μετατρέπει μικρή ποσότητα υγρού καυσίμου (υπεροξείδιο του υδρογόνου) σε μια μεγάλη ποσότητα αερίου, η οποία ρέει στους βραχίονες του ρομπότ και τους φουσκώνει, όπως ένα μπαλόνι. Για τον έλεγχο του ρομπότ χρησιμοποιήθηκε μικρορροϊκό κύκλωμα που βασίστηκε στη δουλειά του Τζορτζ Γουάιτσαϊντς.



Πετυχημένη η πρώτη προσέγγιση του Δία από το διαστημόπλοιο Juno


Την πρώτη κοντινή διέλευσή του από τον Δία ολοκλήρωσε χθες με επιτυχία το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Juno («Ήρα»). Κινούμενο με ταχύτητα 208.000 χλμ./ώρα, το σκάφος πέταξε πέρασε μόλις 4.200 χιλιόμετρα πάνω από τους σχηματισμούς νεφών του πλανήτη.

Αν και το Juno θα πραγματοποιήσει 35 ακόμη διελεύσεις, σε καμία από τις επόμενες δεν θα βρεθεί ξανά σε τόσο μικρή απόσταση από τον Δία.

«Τα δεδομένα που έχουμε λάβει έως τώρα δείχνουν πως όλα δούλεψαν όπως αναμενόταν», σημείωσε στην ιστοσελίδα της NASA ο Ρικ Ναϊμπάκεν, υπεύθυνος της αποστολής από το τμήμα Εργαστήριο Αεριοπροώθησης (JPL) της αμερικανικής υπηρεσίας διαστήματος.

Το σκάφος θα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Δία μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018. Κατά τη χθεσινή πρώτη διέλευση, ήταν η πρώτη φορά που είχαν τεθεί σε λειτουργία όλα τα επιστημονικά όργανα του διαστημοπλοίου, με σκοπό τη μελέτη του πλανήτη.

«Ήδη έχουμε λάβει μερικές ενδιαφέρουσες μετρήσεις», ανέφερε ο Σκοτ Μπόλτον, μέλος της επιστημονικής ομάδας της αποστολής από το Νοτιοδυτικό Ερευνητικό Ινστιτούτο στο Σαν Αντόνιο. «Θα χρειαστούν μέρες για να συγκεντρώσουμε όλα τα δεδομένα από την πρώτη διέλευση, και ακόμη περισσότερος χρόνος για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι προσπαθούν να μας “πουν” το Juno και ο Δίας».

Παρόλο που θα χρειασθεί χρόνος για να βγουν τα πρώτα συμπεράσματα από τις μετρήσεις, πολύ νωρίτερα αναμένεται να δοθούν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες από την JunoCam, την κάμερα με την οποία είναι εξοπλισμένο το σκάφος. Στις φωτογραφίες αυτές θα αποτυπώνονται οι δύο πόλοι του πλανήτη και η ατμόσφαιρά του, με την υψηλότερη μέχρι σήμερα ανάλυση.

«Αυτά τα στιγμιότυπα θα μας αποκαλύψουν μία εντελώς νέα εικόνα του πλανήτη», συμπλήρωσε ο Μπόλτον.

Το Juno εκτοξεύθηκε από τη Γη τον Αύγουστο του 2011, ενώ χρειάσθηκε πέντε περίπου χρόνια για να καλύψει μία απόσταση 2,89 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων και να φτάσει στον προορισμό του. Στις 5 Ιουλίου έθεσε σε λειτουργία τους κινητήρες του, ώστε ώστε να εκμεταλλευθεί τη βαρυτική έλξη του πλανήτη και να τεθεί σε τροχιά γύρω από αυτόν.

Το κόστος της αποστολής ανήλθε στο 1,1 δισ. δολάρια, ενώ ένας από τους κύριους στόχους της είναι η χαρτογράφηση του μαγνητικού και του βαρυτικού πεδίου του Δία. Επίσης, το σκάφος θα μελετήσει την εσωτερική δομή του πλανήτη, ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο διαθέτει βραχώδη «πυρήνα».

Στο τέλος της αποστολής, τον Φεβρουάριο του 2018, το διαστημόπλοιο θα αυτοκαταστραφεί μπαίνοντας στην πυκνή ατμόσφαιρα του Δία, ώστε να απανθρακωθεί.

Η NASA ετοιμάζει ρομπότ για το «Ταξίδι στον Άρη». Νέος διαγωνισμός!!!


Η NASA σε συνεργασία με το Space Center Houston, το Official Visitor Center του NASA Johnson Space Center και τη NineSigma, μία διεθνή οργάνωση συμβούλων καινοτομίας, έχει ανοίξει τις εγγραφές για έναν νέο διαγωνισμό, το Space Robotics Challenge. Το event αυτό επιδιώκει να αναπτύξει τις δυνατότητες των ανθρωποειδών ρομπότ που θα βοηθούν τους αστροναύτες στο ταξίδι τους προς τον Άρη.
Η Space Robotics Challenge είναι ένας διαγωνισμός ύψους ενός εκατ. δολαρίων με στόχο την αύξηση της επιδεξιότητας των ρομπότ. Οι ομάδες πρέπει να προγραμματίσουν ένα εικονικό ρομπότ, στα πρότυπα του Robonaut 5 της NASA (R5) για να μπορεί να πραγματοποιεί μια σειρά εργασιών σε εξομοίωση, λαμβάνοντας υπόψη και την καθυστέρηση στις επικοινωνίες μεταξύ Άρη και Γης.

Η NASA ενδιαφέρεται για την αύξηση των δυνατοτήτων των ρομπότ τόσο για την εξερεύνηση του διαστήματος όσο και για γήινες εφαρμογές. Καθώς οι αποστολές θα γίνονται όλο και πιο μακροχρόνιες και πιο πολύπλοκες, ρομπότ σαν το R5 θα μπορούν να χρησιμοποιούνται ως προπομποί επανδρωμένων αποστολών, ως βοηθοί ή ως επιστάτες και συντηρητές εγκαταστάσεων και εξοπλισμού που μένουν πίσω. Επίσης, η τεχνολογία R5 θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στη Γη, για χρήση σε επικίνδυνα περιβάλλοντα.
Ο διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί σε εικονικό περιβάλλον. Το R5 κάθε ομάδας θα πρέπει να λύσει το «πρόβλημα» μιας αμμοθύελλας που έχει προκαλέσει ζημιές σε μια αρειανή αποικία. Οι στόχοι θα είναι τρεις: Η ευθυγράμμιση ενός δορυφορικού πιάτου τηλεπικοινωνιών, η επισκευή εγκαταστάσεων ηλιακής ενέργειας και το σφράγισμα μιας ρωγμής.
Οι φιναλίστ του πρώτου γύρου θα ανακοινωθούν τον Δεκέμβριο. Η τελική φάση του διαγωνισμού θα διεξαχθεί τον Ιούνιο του 2017 και οι νικητές θα ανακοινωθούν στα τέλη του. Το λογισμικό που θα αναπτυχθεί μέσω του διαγωνισμού θα μπορεί να μεταφερθεί και σε άλλα συστήματα ρομποτικής, επιτρέποντας στην τεχνολογία αυτή να χρησιμοποιηθεί και σε άλλα παλαιότερα μοντέλα, όπως το Robonaut 2.


Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ:

Seymour Papert



Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σέυμουρ Παπέρτ
Τόπος γέννησης Πρετόρια
Τόπος θανάτου Blue Hill
Υπηκοότητα Νότια Αφρική και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Ερευνητικός τομέας Γνωσιακή επιστήμη
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Witwatersrand, Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ καιΠανεπιστήμιο της Γενεύης
μαθηματικός, επιστήμονας υπολογιστών, εκπαιδευτικός,καθηγητής πανεπιστημίου καιψυχολόγος
Ακαδημαϊκός τίτλος διδακτορικό δίπλωμα

Ο Σέυμουρ Παπέρτ (αγγλ.: Seymour Papert) γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1928 στην Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής. Είναι μαθηματικός, επιστήμονας τηςπληροφορικής και της εκπαίδευσης και μέλος του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης. Είναι ένας από τους πρωτοπόρους της τεχνητής νοημοσύνης. Επινόησε τη γλώσσα προγραμματισμού Logo. Ο Παπέρτ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Witwatersrand το 1949. Το 1952 έγινε κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στα Μαθηματικά από το ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1959 απέκτησε ένα ακόμη διδακτορικό δίπλωμα στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.

Ο Seymour Papert απεβίωσε την Κυριακή 31 Ιουλίου, στο σπίτι του στο Maine σε ηλικία 88 ετών.



Seymour Papert

Seymour Papert, whose ideas and inventions transformed how millions of children around the world create and learn, died Sunday, July 31, 2016 at his home in East Blue Hill, Maine. He was 88.

Papert’s career traversed a trio of influential movements: child development, artificial intelligence, and educational technologies. Based on his insights into children’s thinking and learning, Papert recognized that computers could be used not just to deliver information and instruction, but also to empower children to experiment, explore, and express themselves. The central tenet of his Constructionist theory of learning is that people build knowledge most effectively when they are actively engaged in constructing things in the world. As early as 1968, Papert introduced the idea that computer programming and debugging can provide children a way to think about their own thinking and learn about their own learning.

“With a mind of extraordinary range and creativity, Seymour Papert helped revolutionize at least three fields, from the study of how children make sense of the world, to the development of artificial intelligence, to the rich intersection of technology and learning,” says MIT President L. Rafael Reif. “The stamp he left on MIT is profound. Today, as MIT continues to expand its reach and deepen its work in digital learning, I am particularly grateful for Seymour’s groundbreaking vision, and we hope to build on his ideas to open doors to learners of all ages, around the world.”

Papert’s life straddled several continents. He was born in 1928 in Pretoria, South Africa, and went on to study at the University of the Witwatersrand in South Africa, where he earned a BA in philosophy in 1949, followed by a PhD in mathematics three years later. He was a leading anti-apartheid activist throughout his university years.

Papert’s studies then took him overseas–first to Cambridge University in England from 1954-1958, where he focused on math research, earning his second PhD, then to the University of Geneva, where he worked with Swiss philosopher and psychologist Jean Piaget, whose theories about the ways children make sense of the world changed Papert’s view of children and learning.

From Switzerland, Papert came to the US, joining MIT as a research associate in 1963. Four years later, he became a professor of applied mathematics, and shortly after was appointed co-director of the Artificial Intelligence Lab (which later evolved into the Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory, or CSAIL) by its founding director Professor Marvin Minsky. Together, they wrote the 1969 book, Perceptrons, which marked a turning point in the field of artificial intelligence.

In 1985, Papert and Minsky joined former MIT President Jerome Wiesner and MIT Professor Nicholas Negroponte to become founding faculty members of the MIT Media Lab, where Papert led the Epistemology and Learning research group.

“Seymour often talked poetically, sometimes in riddles, like his famed phrase, ‘you cannot think about thinking without thinking about thinking about something,’” says Professor Nicholas Negroponte, the Media Lab’s co-founder and first director. “He did not follow rules or run by anybody else’s clock. I would say, in Papertian style, Seymour never needed to do what he said because when he said what he did, it was better.”

Papert was among the first to recognize the revolutionary potential of computers in education. In the late 1960s, at a time when computers still cost hundreds of thousands of dollars, Papert came up with the idea for Logo, the first programming language for children. Children used Logo to program the movements of a “turtle”–either in the form of a small mechanical robot or a graphic object on the computer screen. In his seminal book Mindstorms: Children, Computers and Powerful Ideas (1980), Papert argued against “the computer being used to program the child.” He presented an alternative approach in which “the child programs the computer and, in doing so, both acquires a sense of mastery over a piece of the most modern and powerful technology and establishes an intimate contact with some of the deepest ideas from science, from mathematics, and from the art of intellectual model building.”

In collaboration with Sherry Turkle, Abby Rockefeller Mauzé Professor of the Social Studies of Science and Technology at MIT, Papert explored how childhood objects have a deep influence on how and what children learn. In Mindstorms, Papert explained how he “fell in love with gears” as a child, and how he hoped to “turn computers into instruments flexible enough so that many children can each create for themselves something like what the gears were for me.”

Papert was the Cecil and Ida Green Professor of Education at MIT from 1974-1981. In 1985, he began a long and productive collaboration with the LEGO company, one of the first and largest corporate sponsors of the Media Lab. Papert’s ideas served as an inspiration for the LEGO Mindstorms robotics kit, which was named after his 1980 book. In 1989, the LEGO company endowed a chair at the Media Lab, and Papert became the first LEGO Professor of Learning Research. In 1998, after Papert became professor emeritus, the name of the professorship was modified, in his honor, to the LEGO Papert Professorship of Learning Research. The professorship was passed on to Papert’s former student and long-time collaborator, Mitchel Resnick, who continues to hold the chair today.

“For so many of us, Seymour fundamentally changed the way we think about learning, the way we think about children, and the way we think about technology,” says Resnick, who heads the Media Lab’s Lifelong Kindergarten research group.

In the late 1990s, Papert moved to Maine and continued his work with young people there, establishing theLearning Barn and the Seymour Papert Institute in 1999. He also set up a Learning Lab at the Maine Youth Center, where he worked to engage and inspire troubled youths who had received little support at home or school, and were grappling with drugs, alcohol, anger, or psychological problems. He was also integral to a Maine initiativerequiring laptops for all 7th and 8th graders. Following the Maine initiative, Papert joined Negroponte and Alan Kay in 2004 to create the non-profit One Laptop per Child (OLPC), which produced and distributed low-cost, low-power, rugged laptops to the world’s poorest children. The organization produced more than three million laptops, reaching children in more than 40 countries. “Each of the laptops has Seymour inside,” says Negroponte.

Papert’s work inspired generations of educators and researchers around the world. He received numerous awards, including a Guggenheim fellowship in 1980, a Marconi International fellowship in 1981, and the Smithsonian Award from Computerworld in 1997. In 2001, Newsweek named him “one of the nation’s 10 top innovators in education.”

“Papert made everyone around him smarter–from children to colleagues–by encouraging people to focus on the big picture and zero in on the powerful ideas,” says CSAIL’s Patrick Winston, who took over as director of the AI Lab in 1972.

In addition to Mindstorms, Papert was the author of The Children’s Machine (1993) and The Connected Family: Bridging the Digital Generation Gap (1996). As an emeritus professor, Papert continued to write many articles and advise governments around the world on technology-based education. In 2006, while in Vietnam for a conference on mathematics education, he suffered a serious brain injury when struck by a motor scooter in Hanoi.

Papert is survived by his wife of 24 years, Suzanne Massie, a Russia scholar, with whom he collaborated on the Learning Barn and many international projects; his daughter, Artemis Papert; three stepchildren, Robert Massie IV, Susanna Massie Thomas, and Elizabeth Massie; and two siblings, Alan Papert and Joan Papert. He was previously married to Dona Strauss, Androula Christofides Henriques, and Sherry Turkle.

The Media Lab will host a celebration of the life and work of Seymour Papert in the coming months.

Τεχνολογία ελέγχου πολλαπλών drones μέσω εγκεφάλου από Έλληνα ερευνητή



Ερευνητής του Arizona State University έχει βρει τρόπο ελέγχου πολλαπλών μη επανδρωμένων οχημάτων (drones) μέσω του εγκεφάλου.

Πρόκειται για τον Παναγιώτη Αρτεμιάδη, διευθυντή του Human – Oriented Robotics and Control Lab και βοηθό καθηγητή στο School for Engineering of Matter, Transport and Energy (Ira A. Fulton Schools of Engineering). Ο χειριστής φορά ένα ειδικό «σκουφί», με 128 ηλεκτρόδια συνδεδεμένα με έναν υπολογιστή. Η συσκευή αυτή καταγράφει την εγκεφαλική δραστηριότητα: Εάν ο χειριστής κινήσει ένα χέρι ή σκεφτεί κάτι, ενεργοποιούνται οι ανάλογες περιοχές.

«Μπορώ να δω αυτή τη δραστηριότητα από έξω» λέει ο κ. Αρτεμιάδης, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του πανεπιστημίου. «Σκοπός μας είναι να αποκωδικοποιήσουμε αυτή τη δραστηριότητα για να ελέγξουμε μεταβλητές για τα ρομπότ».

Εάν ο χρήστης σκέφτεται να μειώσει τη συνοχή μεταξύ των drones (να δώσει εντολή διασποράς τους), ο κ. Αρτεμιάδης επισημαίνει πως «ξέρουμε ποιο τμήμα του εγκεφάλου ελέγχει αυτή τη σκέψη».

Ένα ασύρματο σύστημα στέλνει τη σκέψη στα ρομπότ. «Έχουμε ένα σύστημα motion- capture το οποίο ξέρει πού είναι τα οχήματα, και εμείς αλλάζουμε την απόστασή τους» προσθέτει.

Μέχρι τέσσερα μικρά ρομπότ, κάποια από τα οποία μπορούν να πετούν, είναι δυνατόν να ελεγχθούν από εγκεφαλικά interfaces. Τα joysticks δεν επαρκούν, καθώς επιτρέπουν τον έλεγχο μόνο ενός σκάφους κάθε φορά. «Δεν μπορείς να κάνεις κάτι συλλογικά» με ένα joystick, σημειώνει ο ερευνητής. «Αν θες να τα βάλεις να σπεύσουν ομαδικά σε μια περιοχή και να τη φυλάξουν, δεν μπορείς να το κάνεις». Για να τα κάνει να κινηθούν ο χειριστής παρακολουθεί μία οθόνη, σκέφτεται και οπτικοποιεί τα drones να πραγματοποιούν διάφορες εργασίες.

Ο κ. Αρτεμιάδης εργάζεται πάνω στο συγκεκριμένο interface εγκεφάλου – μηχανής από τότε που πήρε το διδακτορικό του το 2009. Όπως σημειώνει, γίνεται πολλή έρευνα εδώ και δεκαετίες πάνω στον έλεγχο μίας μηχανής, αλλά όχι πολλών, αν και η τάση στη ρομποτική φαίνεται να είναι προς την κατεύθυνση της δημιουργίας πολλών μικρών συσκευών αντί μίας μεγάλης. «Αν χάσεις τις μισές, δεν υπάρχει πρόβλημα» λέει σχετικά.

Συνεργαζόμενος με πιλότους της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας σε πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο από τη DARPA του αμερικανικού Πενταγώνου, διαπίστωσε πως οι πιλότοι έδειχναν σκεπτικισμό, με βασικό προβληματισμό το τι θα συμβεί εάν ο χειριστής σκεφτεί κάτι άλλο ενώ ελέγχει τα drones. Όπως αναφέρει ο κ. Αρτεμιάδης, οι χειριστές πρέπει να μένουν συγκεντρωμένοι.

Το επόμενο βήμα στην έρευνά του είναι ο χειρισμός πολλαπλών ρομπότ από πολλαπλούς χειριστές.

Η εργασία στην εποχή των ρομπότ



H αλυσίδα εστιατορίων Pizza Hut χρησιμοποιεί ρομπότ για να παίρνουν παραγγελίες σε εστιατόριά της στην Ασία. Στα ξενοδοχεία, τα ρομπότ «κλέβουν» τη δουλειά των ρεσεψιονίστ, ενώ στις ΗΠΑ ακόμα και αναισθησιολόγοι είδαν τη θέση τους να απειλείται από τις «μηχανές».



Το επόμενο κινητό που θα αγοράσετε ίσως να έχει κατασκευαστεί από ρομπότ. Η εταιρεία Foxconn που κατασκευάζει δημοφιλείς συσκευές, όπως το iPhone και το iPad, και προμηθεύει την Apple αντικατέστησε 60.000 υπαλλήλους της με ρομπότ που εφεξής θα εκτελούν τις τυποποιημένες και επαναλαμβανόμενες κινήσεις στη γραμμή παραγωγής. Το κίνητρό της είναι ασφαλώς η μείωση του κόστους αλλά και η ταχύτερη ανάπτυξη της εταιρείας, που υποστηρίζει ότι η επιλογή της δεν θα οδηγήσει σε μόνιμη απώλεια θέσεων εργασίας. Μιλώντας σε διεθνή ΜΜΕ υποστήριξε ότι «απελευθερώνει τους υπαλλήλους της, ώστε αυτοί να επικεντρωθούν σε στοιχεία της παραγωγής περισσότερο υψηλής προστιθέμενης αξίας, όπως η έρευνα και η ανάπτυξη ή ο έλεγχος της ποιότητας και της διαδικασίας».

Στην προκειμένη περίπτωση, εντυπωσιάζει ο μεγάλος αριθμός εργαζομένων και ως εκ τούτου μπορεί κανείς να μιλήσει για το πρώτο κύμα θέσεων εργασίας που καταλαμβάνουν τα ρομπότ, εκτοπίζοντας τους ανθρώπους. Δεν είναι, ωστόσο, η πρώτη εταιρεία που το κάνει. Εχουν προηγηθεί πολλές άλλες στην Κίνα, στην Ταϊβάν αλλά και στις ΗΠΑ, που έστω και σε μικρότερη κλίμακα έχουν επιστρατεύσει τα ρομπότ στην παραγωγή τους. Ειδικότερα, αναφορικά με τη Foxconn, η κατάργηση των 60.000 θέσεων εργασίας αφορά μια συγκεκριμένη μονάδα παραγωγής που διατηρεί στην Κίνα. Οπως, όμως, επισημαίνει η ιστοσελίδα MarketWatch, παρατηρείται γενικότερη τάση των εταιρειών στην περιοχή Κουνσάν της Κίνας στην επαρχία Γιανγκσού όπου περίπου 600 εταιρείες αντικαθιστούν σταδιακά εργάτες τους με ρομπότ.

Στη διάρκεια του περασμένου έτους, 35 ταϊβανέζικες εταιρείες, μεταξύ των οποίων και η Foxconn, δαπάνησαν συνολικά 610 εκατ. δολάρια στην τεχνητή νοημοσύνη. Η τάση για αντικατάσταση των ανθρώπων με τα ρομπότ έχει επεκταθεί σε πολλές χώρες, καθώς τα ρομπότ μπορεί να κοστίζουν περισσότερο στην αρχική φάση, αλλά θεωρούνται πιο προβλέψιμα και σταθερά σε βάθος χρόνου συγκρινόμενα με τους ανθρώπους. Ο Εντ Ρένσι, πρώην διευθύνων σύμβουλος της McDonalds, δήλωσε προσφάτως πως αν αυξηθεί ο κατώτερος μισθός στα 15 δολάρια την ώρα, οι εταιρείες θα αρχίσουν να σκέφτονται την αγορά ρομπότ αντί να προσλαμβάνουν ανθρώπους.

Ακόμη και η αλυσίδα εστιατορίων Pizza Hut χρησιμοποιεί ρομπότ για να παίρνουν παραγγελίες σε εστιατόριά της στην Ασία. Σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε τον Φεβρουάριο η Robotics Industries Association, αμερικανικές μονάδες παραγωγής χρησιμοποιούν τουλάχιστον 260.000 ρομπότ. Ανάμεσά τους η που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερα ρομπότ, αλλά και πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες που εδώ και χρόνια χρησιμοποιούν ρομπότ στη συναρμολόγηση των οχημάτων τους. Στη διάρκεια του περασμένου έτους, άλλωστε, εταιρείες από τη Βόρεια Αμερική παρήγγειλαν συνολικά 31.464 ρομπότ συνολικής αξίας 1,8 δισ. δολαρίων, καταγράφοντας αύξηση κατά 14% στις σχετικές παραγγελίες. Κι ενώ προς το παρόν ο ρόλος των ρομπότ περιορίζεται στην εκτέλεση πανομοιότυπων κινήσεων που δεν απαιτούν εξειδίκευση, σταδιακά αναπτύσσονται πιο εξελιγμένα είδη, τα οποία αναμένεται να καταλάβουν σταδιακά περισσότερες θέσεις εργασίας.

Σύμφωνα με σχετική έκθεση της Τράπεζας της Αγγλίας, στη Βρετανία κινδυνεύουν να χαθούν 15 εκατ. θέσεις εργασίας, καθώς ενδέχεται να αντικατασταθούν από τα ρομπότ κατά τις επόμενες δεκαετίες. Τα πιο εξελιγμένα ρομπότ ενδέχεται, πάντως, να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες στο να γίνουν αποδεκτά, καθώς θα απειλούν να καταργήσουν ορισμένες καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της κατηγορίας ρομπότ που μπορούν να εκτελέσουν πολλές από τις εργασίες ενός αναισθησιολόγου. Αρχικά υπήρξε μεγάλη ζήτηση γι’ αυτά στις ΗΠΑ, η οποία στη συνέχεια ανακόπηκε ενδεχομένως εξαιτίας αντιδράσεων της Αμερικανικής Ενωσης Αναισθησιολόγων.

1 2 3 4 5 7